ZWARE JONGENS (en meisjes)

In de Verenigde Staten van Amerika is meer dan één derde van de inwoners te zwaar. Gevolg voor hen is een erg hoog risico voor hart- en vaatziekten, diabetes en een uitgebreide collectie van andere ernstige aandoeningen. Aldaar wordt ter bestrijding van obesitas (vetzucht) 36,5 miljard dollar uitgegeven. In vijftien jaar tijd zijn de uitgaven vertienvoudigd en bedragen nu 11,6 procent van het nationale budget aan gezondheidszorg. Ook in Nederland is vetzucht een groeiend probleem; de laatste tijd zelfs voor heel jonge meisjes.

De knaap zit op de bank en ZAPT. Van het ene Tv-kanaal naar het andere. Twee uur achter elkaar. Zapmoe pakt hij z’n tablet en speelt een adventure. Drie uur achter elkaar. Met hoekige, rode oogjes en moe van het gevecht en al het lawaai in z’n hoofd duikelt hij z’n bedje in. Bovenop een oude spelletjescomputer, waarmee hij doende is tot ie in slaap valt. Ook dán nog bewegen z’n ogen en duimen.

‘Schuldig’, verklaarde de rechter later. ‘Je bent een ware couchpotato, een zitbanksloeber, een zitzak. Op díe bank ben je niet goed terecht gekomen. Je bent bezig je eigen doodvonnis uit te voeren, want je bent véél te zwaar. Je graaft je graf met eigen tanden. Mijn uitspraak is een anti-doodvonnis. Onvoorwaardelijk en levenslang geldt: UIT, die dwangbuis. Ik verplicht je veel te bewegen om af te vallen. Dan kun je in afgeslankte vorm opnieuw beginnen. Naar een schermpje kijken is taboe als je buitenshuis live ongeveer hetzelfde kunt zien of meemaken. Het gebruiken van chips, patat, hamburgers, cola, snoep en ander snelklaarvoer is vanaf vandaag streng verboden. Ik veroordeel je tot water en brood. Tweemaaldaags theewater en bruinbrood met een appel en een ei. Verder moet je aardappelen met groenten en vis of mager vlees eten. Met daarbij een glas karnemelk, veel vruchten of vruchten-sap’.

Badend in het zweet en met kloppend hart schrok de knaap wakker. Het was maar een droom, gelukkig. Biologisch-dynamisch bruinbrood? Wat is dát in godsnaam? Hij moest er niet aan denken om nóg vaker naar buiten te moeten voor het halen van versproducten. Om misschien óók nog  moeten koken én de afwas doen? Dát zou pas een nachtmerrie zijn. SinaZAPpelZAP ?                                                                                                     ANNA LIESE

Dit bericht werd geplaatst in column, mens en maatschappij en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.