Huisman Henkie (deel 2)

Geinspireerd door een column van de Zuid-Afrikaanse journaliste Maureen Joubert.
Er is geen relatie met de Nederlandse situatie.

STOFZUIGERZAK-ONGEMAK

En het geschiedde toen onze antieke sleestofzuiger teveel raasde, plotseling de geest gaf en er dus een vervanger gezocht en gekocht moest worden. Een kleintje die zacht zoemend gladjes achter je aanglijdt was de bedoeling. En die het stof en de kattenharen nu eens wél uit de mat zuigt. Als intermediair leende ik eerst de stofzuiger van buurvrouw. Maar daar-van was het aanvankelijk lege stofzuigerzakje in één zuigbeurt al barstensvol. Deze erva-ring deed de beste huisvrouw van alle besluiten om toch maar weer een GROTE stofzuiger te kopen. Een krachtige, van een in deze contreien zeer welbekend merk. Zo gezegd, zo gedaan. Ook deze maakte tóch weer flink kabaal, maar deed tenminste wél wat hij doen moest: zuigen.

De eerste pakjes stofzuigerzakjes, met het apparaat meegeleverd, waren al gauw vol-gezogen. Geen probleem, verzekerde ik mijn vrouw. Type stofzuiger en modelnummer werden opgeschreven voor de leverancier in de hoofdplaats. Maar m’n liefste kwam terug met een kassabon van meer dan 10 euro en zakjes voor een onbestemd model. Om nu meteen weer naar de grote stad te rijden was geen optie. Dan maar eerst hier ter plekke gezocht. Maar ook hier waren de toepasselijke zakjes (van een in onze woonplaats en ommelanden zeer welbekend merk) niet voorhanden. Welgemoed trokken wij saampjes naar omliggende dorpen en gehuchten. Maar alle bezochte winkeliers keken of wij iets van een andere planeet wilden kopen.

Vanwege het prangende ongemak restte er niets anders dan zelf de (in deze contreien zeer welbekende) fabrikant te bellen voor de toebehoren. Na een halfuurtje wachten op andere wachtenden vóór u bij het muzakje “Waiting in Vain” van Bob Marley, bleek ene Loes ge-willig te zijn om me te woord en bij te staan. Ze kon erg met me meevoelen, zei ze. Zelf zoog ze ook wel eens stof. Maar, stelde Loesje nadrukkelijk: de detaillisten die het apparaat verkopen moeten hun eigen voorraad verzorgen. Ook van de toebehoren. Maar: stelde ze, bij echt hoge nood kon ik ook het geld aan de firma overmaken en dan zou zij zelf de zakjes bij me bezorgen. Mijn reactie op die belofte is hier niet publiceerbaar. Voordat ik hem ten-slotte weer oplegde blies ik nog een handkusje naar de hoorn. Het is nog steeds heel stil in huis. En heel stoffig.                HV

Dit bericht werd geplaatst in column en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.